Próbka produkcyjna · Tidenza
Pięćdziesiąt siedem sekund, nagranie ekranu, lektor i montaż. Aplikacja na nagraniu jest nasza i napisaliśmy ją po to, żeby mieć czym pokazać tę robotę.
Wszystkie dane w aplikacji są wymyślone: fikcyjna stolarnia, fikcyjni klienci, fikcyjne numery zleceń.
Narracja idzie za obrazem, nie obok niego. Lektor nagrany w jednym kawałku miał tylko dwie pauzy, więc zdanie o panelu bocznym wypadało trzynaście sekund przed tym, jak panel w ogóle wchodzi w kadr. Tekst został rozbity na osiem zdań i każde położone na swoim ujęciu: filtr etapów, skan kodu, odhaczenie, panel boczny. Cięcia w obrazie wyznaczyliśmy pomiarem różnic między klatkami, a nie na oko.
Skan kodu to najważniejsze ujęcie i dlatego dostaje najwięcej czasu. Widać w nim całą pętlę: pole wypełnia się znak po znaku, zlecenie przechodzi o etap dalej, a w historii zmian pojawiają się dwa wpisy z godziną i nazwiskiem. Nic tu nie jest podmienione w montażu; to samo, co robi mysz.
Dźwięk. Ścieżka wyrównana dwuprzebiegowo w trybie liniowym, do minus piętnastu LUFS, ze szczytem prawdziwym minus 1,4 dBTP. Tryb dynamiczny ścina transienty i słychać to jako chrobot, którego miernik głośności nie pokaże, więc go nie używamy.
Czego tu nie ma. Podkładu muzycznego, bo w tym materiale przeszkadzałby lektorowi. Napisów, bo obraz i tak jest tekstem. Efektów przejścia, bo screencast ma pokazywać program, a nie montażystę.